Politieke welsprekendheid en discussiecultuur in Nederland van 1800 tot nu. Koningin Wilhelmina, premier Gerbrandy, de lezing van Cleveringa. ’Goede’ en ‘foute’ Nederlanders lieten in de oorlog staaltjes horen van iconische welsprekendheid die veel emotie opriep. Bij nader inzien is dat begrijpelijk. Redenaars staan juist in de dramatische oorlogstijd op. Churchill deed dat in de Tweede Wereldoorlog en van Zelensky kunnen we leren hoe belangrijk retorica ook vandaag in oorlogstijd nog is. Een strijd win je met de juiste moraal. Van Nederlanders is vaak gezegd dat ze niet kunnen spreken, maar dat ligt aan de omstandigheden. Ook hier maakte de oorlog de tongen los. Henk te Velde studeerde geschiedenis in Groningen en heeft daar lang gewerkt, uit eindelijk als hoogleraar geschiedenis van de politieke cultuur. Sinds 2005 is hij hoogleraar Nederlandse geschiedenis in Leiden, de oudste leerstoel geschiedenis in Nederland. Zijn speciale interesse gaat uit naar de politieke cultuur, zowel de interactie tussen kiezers en gekozenen als die tussen politici onderling. Zo kwam hij tot het onderwerp retorica en debat waarover hij veel college heeft gegeven. Ook schreef hij hierover een aantal boeken geschreven, waarin hij de politieke cultuur hier te lande ook vergeleek met die in Frankrijk en Groot-Brittannië. Voor onderzoek en als gasthoogleraar verbleef hij enige tijd in Oxford, enkele malen in Parijs, verder in Berlijn en in het Finse Jyväskylä. Momenteel is hij decaan van de Faculteit Geesteswetenschappen in Leiden.